Dag 65 en 66:  De Central Highlands van Tasmanië en een cruise over de Gordon River

De eerste bestemming van vandaag was een meertje op de hoogvlakte in het park: Lake Dobson. Hiervoor moesten we eerst flink klimmen met de camper. Het was fris op de hoogvlakte en op de bergtoppen lag hier en daar nog sneeuw. Langs de wandelroute om het meer zagen we veel Crescent Honeyeaters, een soort die we nog niet hadden gezien. Ook zongen er een aantal Yellow-throated Honeyeaters. Vervolgens liepen we de Moorland mosaic trail, een korte wandeling door vochtig heidegebied. Er stonden nog veel struiken in bloei en we zagen een northern snow skink zagen. Bijzonder om een hagedisje op deze hoogte en in deze kou te zien!

We vervolgende onze reis door de Central Highlands van Tasmanië naar Lake St. Clair. We zagen hier relatief veel wandelaars. Deels waren dit lange afstandswandelaars die een meerdaagse tocht gelopen hadden. De in Australië bekende Overland Track eindigt namelijk bij Lake St Clair. Wij liepen een paar korte wandelingen in de buurt van het Visitor’s Centre. Helaas was het licht gaan regenen en gedurende de middag waren er maar enkele korte droge momenten. Tijdens de wandeling zagen we weer een short-beaked echidna.

Daarna reden we via Franklin-Gordon Wild Rivers National Park naar onze volgende overnachtingsplaats in Strahan. Onderweg maakten we nog een paar korte wandelingen, onder andere naar een hangbrug over de Franklin River en naar Nelson Falls. Tijdens het rijden vielen er flinke buien…  Het westen van Tasmanië is het natste gebied van het eiland, dus helemaal onverwachts was dat niet, ook niet nu de zomer hier net is begonnen. Maar het was nu wel erg bar en boos: ’s avonds en ’s nachts viel de regen met bakken uit de hemel. Het was zelfs een tijdje aan het hagelen! De volgende dag zouden we een boottocht over de Gordon River maken, dus we begonnen al een beetje te vrezen. Niet dat deze geannuleerd zou worden, de boottocht zou hoe dan ook doorgaan, maar in de regen is dat net even minder leuk dan met mooi weer.

Toen we ’s ochtends wakker werden, scheen zowaar de zon. Geen garantie natuurlijk voor een droge dag, maar het was een goed begin. Na een korte wandeling vanaf de camping kwamen we bij de kade aan waar de luxe catamaran al klaar lag. Iets voor 9 uur voeren we weg en de eerste bestemming was Hell’s Gate. Dit is de 70 meter smalle doorgang voor schepen vanaf de oceaan naar Macquarie Harbour, de baai waarin de Gordon River uitmondt. Daarna voeren we verder naar Sarah Island. Onderweg kregen we meer informatie over de baai. Het water in de baai is donker van kleur en de bovenlaag is zoet. In de baai zijn zalmkwekerijen aanwezig. Sarah Island is een klein eilandje waarop in het begin van de 19e eeuw een Engels strafkamp aanwezig was. De gevangenen werden tewerkgesteld om bomen te kappen, het hout te zagen en schepen te bouwen. Er waren nog restanten te zien van de gebouwen.

Langs de Gordon River groeiden vroeger veel Huon Pines. Deze naaldboom was vanwege haar eigenschappen - waterdicht, rot- en wormbestendig - geliefd was bij scheepsbouwers. De boomsoort groeit heel langzaam en kan ouder worden dan 3000 jaar!

Vervolgens voeren we de Gordon River op tot aan Heritage Landing. Hier maakten we een korte rondwandeling door het bos en zagen o.a. een Huon Pine die 2100 jaar oud was. Dat er veel varens, mossen en korstmossen groeiden in het bos, was goed te begrijpen als je weet dat er 2500 mm neerslag per jaar valt. Vanaf dit punt was het 57 km terugvaren naar de haven in Strahan. Daar kwamen we halverwege de middag aan en konden we tenslotte in de Morrison's
Huon Pine Mill nog kijken hoe een Huon Pine in brede ‘plakken’ werd gezaagd. Huon Pines mogen overigens sinds 1964 niet meer gekapt worden. De bomen die nu nog in plakken gezaagd worden zijn bomen die meer dan 60 jaar geleden omgezaagd zijn, maar nooit zijn verwerkt, omdat ze ergens in de rivier of de baai zijn blijven steken.

Omdat het nog steeds droog was, verkenden we hierna het plaatsje Strahan te voet en liepen we naar de Hogart Falls. Ook hier was het water bruin vanwege het organisch materiaal erin. Opvallend was ook dat het water heel erg schuimde.

(6 en 7 december 2025)