Dag 49 en 50: The Grampians

Toen we wakker werden, scheen de zon en was de lucht stralend blauw. Dat beloofde wat! Helaas was het niet veel later weer bewolkt en voelden we een paar spetters… het zou toch niet weer gaan regenen? Gelukkig klaarde het snel weer op en bleef het de hele dag mooi weer. Het was wel fris, maar in de zon was de temperatuur best aangenaam. We reden naar Mount William om te kijken of de weg naar de top alweer was opengesteld na de bosbrand. Dat was jammer genoeg niet het geval. Alle andere bezienswaardigheden en wandelingen waren inmiddels wel weer toegankelijk gemaakt. Onze dag was dan ook gevuld met (korte) wandelingen naar allerlei uitzichtpunten, watervallen en indrukwekkende rotsformaties met namen: ‘the Balconies’, ‘the Pinnacle’, ‘the Grand Canyon’, ‘Silent Street’, ‘the Lady’s Hat’… The Grampians zijn echt prachtig: steile rotswanden, schilderachtige ravijnen en weidse uitzichten… en ook nog heel toegankelijk.

Tijdens het rijden is het wel oppassen voor overstekende kangoeroes: we moesten twee keer flink remmen om een botsing te voorkomen.

’s Nachts koelde het flink af en toen we ’s morgens wakker werden, voelde het bijna als winter, zo koud… Wel was de lucht stralend blauw en kleurde de opkomende zon de rotswanden roodbruin. We hoopten dus dat het gedurende de dag langzaam warmer zou worden. We maakten een wandeling door het bos in Halls Gap en zagen onder andere tientallen kangoeroes, emu’s en Crimson Rosella’s. Daarna wandelden we naar de Silverband Falls en zagen we de Eastern Yellow Robin. Op weg naar Bunjil’s Shelter reden we langs Lake Fyans om te zoeken naar de Yellow-tufted Honeyeater. Dat ging makkelijker dan gedacht: de eerste honeyeater die we zagen was er al één. Ook zagen we de prachtig gekleurde Red-rumped Parrot.

Bunjil's Shelter is één van de belangrijkste culturele plekken van de Aboriginals in Zuidoost-Australië. In de holte van een rots is een schildering te zien van Bunjil met twee dingo's of honden.

We verlieten de The Grampians om - met twee korte tussenstops - naar Deniliquin te rijden. Deze plaats ligt in New South Wales, op ongeveer 350 km afstand van Halls Gap en meer in het binnenland. Daar is het doorgaans veel warmer en droger dan in The Grampians. Het landschap veranderde dan ook: veel graanteelt, grazende schapen en zo nu en dan koeien in de wei (op droge, ‘gele’ weilanden, want het was erg droog). Eindelijk kon de korte broek weer aan!

(20 en 21 november 2025)