Dag 77: Tasman Peninsula: dramatische kliffen en de oude strafkolonie in Port Arthur

We konden dankzij het zachte weer buiten ontbijten. Tijdens het ontbijt hoorden we een Pallid Cuckoo roepen. Daarna was het tijd om te vertrekken richting Port Arthur. We maakten eerst nog een detour langs Marion Bay, een plek waar de Australasian Bittern soms wordt waargenomen. Helaas konden we de roerdomp nu niet vinden, dus reden we richting Eaglehawk Neck. Dit is een smalle landtong die de verbinding vormt tussen het vasteland van Tasmanië en Tasman Peninsula, een schiereiland in het zuid-oosten van Tasmanië. Hier zijn een aantal geologisch interessante locaties te bezoeken: een tesselated pavement, een blowhole, Tasmans Arch (een rotsboog) en de 60 meter diepe inham ‘Devil’s Kitchen’ (een door erosie ingestorte rotsboog). Na deze gezien te hebben reden we door naar Port Arthur Lavender, een lavendelkwekerij, waar de knoppen van de lavendel worden gebruikt voor allerlei producten: van de gebruikelijke zeep, geuren en thee tot chocolade, room, taarten en jam. Het was mogelijk om een rondje te lopen door de tuin met verschillende soorten lavendel. Hier zagen we een Beautiful Firetail. Daarna proefden we in het bijbehorende restaurant lavendel-chocolademelk, lavendel-cheesecake en scones met lavendelroom en lavendel-bessenjam. Het smaakte allemaal héérlijk! Voorlopig hoefden we nog niet te lunchen… ;-)

We reden vervolgens door naar de historische site van Port Arthur. Dit is een voormalig strafkolonie uit de 19e eeuw, waar gevangenen die voorheen in andere strafkolonies zaten, zoals Maria Island en Sarah Island, werden samengebracht. Port Arthur was bedoeld voor zgn. recidivisten, gevangenen die herhaaldelijk in de fout waren gegaan. Het kende enkele van de strengste veiligheidsmaatregelen in het Britse gevangenissysteem, maar was desondanks gebaseerd op het idee dat gevangenen gerehabiliteerd konden worden, terwijl ze gestraft werden. Tasman Peninsula werd gezien als de ideale natuurlijke gevangenis: aan de kant van de zee vormde de ruige rotskust een natuurlijke muur en de smalle landtong bij Eagle Hawk Neck werd bewaakt door goed getrainde honden. Na de sluiting in 1877 is de locatie lange tijd verwaarloosd en ook aangetast door bosbranden. In de jaren ’70 van de vorige eeuw werd het historische belang ervan erkend en sindsdien zijn veel gebouwen en ruïnes gerestaureerd of geconserveerd. De site is tevens Unesco Werelderfgoed. Het is indrukwekkend om te zien hoe alles was georganiseerd. Ook de persoonlijke verhalen van gevangenen, waaronder kinderen die soms nog maar 12 jaar waren, waren ingrijpend. De vergrijpen waarvoor mensen vanuit Groot Brittanië naar Port Arthur werden gedeporteerd, kunnen in onze ogen relatief klein zijn, zoals herhaaldelijk zakkenrollen en vloeken. De gevangenen dienden als goedkope arbeidskrachten in deze verre kolonie. Ze moesten onder andere bomen omhakken, schepen bouwen en stenen houwen. De zware leefomstandigheden van de gevangenen stonden in schril contrast met die van de kampcommandant en officieren. Indrukwekkend was tevens de Memorial Garden ter herdenking van de schietpartij die hier en in de omgeving van de site in 1996 plaatsvond en aan 35 mensen het leven heeft gekost. Onderdeel van een bezoek aan de site is een rondvaart door de baai voor Port Arthur langs ‘Isle of the Death’, het eiland waar alle doden (gevangenen en personeel) werden begraven. Nadat we alles bekeken, gingen we de naar de camping in Port Arthur. Daar kwamen af en toe Green Rosella’s op de campingtafel zitten om te kijken of er nog wat te halen viel.

(18 december 2025)